Морална дилема – 2 слики
Слика 1: Стоиш пред сендвичарница, Ромче ти приоѓа и ти вели: „Чичко дај пет денара?“.
Слика 2: Гледаш телевизија, водителот се врти кон тебе и ти упатува апел за донација на 100 денари со повик на даден телефонски број за итна операција на наше мало сограѓанче некаде во белиот свет.
Што ќе направиш?
Во првиот случај останува на твојот морал и човечки суд што ќе направиш. Препораката на „експертите“ и социјалните работници е да не им се даваат пари на питачињата затоа што со тоа го храниш и репродуцираш системот на експлоатација на малите питачиња од страна на повозрасните кои ги тераат на питачење, и кои, конечно, на крај од денот им ги собирале парите.
Во вториот случај, јас би си зел за слобода, да кажам дека нема разлика: со донирање на 100 денари го храниш и репродуцираш системот кој ги експлоатира и заболените и хуманите и во кој „Големите“ здравствени институции (читај Здравствена индустрија) наплатуваат ненормално високи суми за своите услуги, а телефонските компании делкаат фини проценти од секоја донација (шифра ДДВ).
Кога, о да кога, кога ќе слушнеме дека некоја престижна установа хумано извршила бесплатно некоја операција и спасила живот?
Кога, о да кога, кога ќе слушнеме дека телефонска компанија се откажала од профитот на вакви донации и ги дала за болниот? О, да, ќе се појави информација дека донирале, во еден од 50 случаи, за некое дете, колку да го замаскираат својот нехуман профит во останатите 49 случаи.
Не велам дека човек не треба да биде хуман, туку само свесен во каков нездрав и експлоатирачки систем живее. Понекогаш се чувствувам како бебињата во оние капсули за црпење топлинска енергија во „Матрикс“ кои им даваат енергија на машините наречени компании, корпорации и државни апаратуси.
May 26, 2010 - 6:09 am
афаик, од ддв не може профит да направи телефонската компанија. ддв го собира државата, а пошто ти од твојот мобилен трошиш 100 денара алгоритамот за наплата не разликува дали се од разговор, смс, гласање на квизови или донација.
единствено повикани во ваква ситуација треба да бидат властите (министерството за финансии).
а телефонските компании се за поздравување затоа што сепак мислам дека е полесен начин (кога веќе мора) да се соберат донации отколку да се препише жиро сметка па да се уплати во банка.
May 26, 2010 - 7:42 am
Сеад,
Мислам дека паралелата што ја правиш е лоша поради:
- Повик за придонес се прави за сите деца и црни и бели
- Децата питачи треба да имаат 10 денари од дома а не од улица.
- Децата питачи со твоите 10 денари си купуваат хероин во Топаана а ти се чувствуваш благороден и милостив со тоа што денеска си дал 10 денари на некое Ромче.
Наместо да дадеш 10 денари, те молам потроши 60 денари и купи им за јадење ако се гладни.
May 26, 2010 - 9:22 pm
“Не велам дека човек не треба да биде хуман, туку само свесен во каков нездрав и експлоатирачки систем живее.”
Најпрво човек треба да стане свесен за тоа како системот работи, за да знае да го критикува.
Сите тие силни “здравствени институции” наплаќаат за лекувањето не поради тоа што некоја дебела капиталистичка свиња тоа го бара од нив, туку затоа што здравствените третмани како и се друго чинат пари. Развивањето на процедури, технологии и лекови е ужасно скап процес кој што мора да се наплати. Тренинг на еден специјалист во било која медицинска област чини ѓавол и пол. Теоретски, ако прекинат да им наплаќаат на пациентите за третман, тоа ќе значи смрт за медицинската наука. Е сега има системи на масовно осигурување со кои овој проблем се решава, но тоа не води до втората поента: ако имавме систем кој функционира на рамниште на британскиот НХС ќе беше се во ред, но кога немаме мора да вртиме по телефони за да го спасиме малиот Николче. Телекомуникациските компании кои ја злоупотрбуваат положбата се последни кои треба да се криват тука. Ако не беа и тие ќе приумреше Николче.
Дај му пари на нашето сограѓанче во белиот свет, ќе ги потроши парите да оздрави и ќе стане продуктивен член на општеството. Не му ги давај на питачот, зошто ќе ги потроши на сендвич и утре пак ќе дојде да ти бара пари. Не дека е лошо на гладен човек да му купиш храна, ама е лошо ако го учиш дека е ок цел живот да тера така.