Од кога знам за себе нашата фудбалска репрезентација е во група број 4 (немам ни податоци ни сеќавања за првата генерација на Панчев, Најдоски, Станојковиќ, за нив не сум баш сигурен), ние бевме и останавме чевтрта група кога играат топчињата во ждрепките за квалификациони групиз а европски и светски првенства. Врти-сучи, Џиџи-Миџи, Ѓоко-Моко, Катанец, др-дрн…пак група број 4. Тоа е ти е. Судба, вака или онака 4-че.

Некому ова му е ок, некому знак за стагнација, или дури и пропаѓање, но барем си знаеш каде си, 4 па 4.

Е за разлика од фудбалерите, нашава убава и горда земја има далеку пожална судба.

Прво бевме во втора квалификациона група заедно со Словенија, а зад фаворитите од Балтичките земји,  но далеку пред Романија и Бугарија.

Потоа паднавме во трета квалификациона група, заедно со Хрватска.

Потоа паднавме во 4-та квалификациона група со Албанија, Србија и Црна Гора, каде вака-онака се уште и сме, барем уште некој ден.

Како оди работава, лизгањево, виза-ви ЕУ, ни иди накај група 5, каде изгле’а ќе разигруваме со БиХ и Косово.

Не дека некој одговорен бивш или сегашен функционер ќе го зачеша нешто, ама сепак да се каже очигледното, да не испадне вени-види-ќути.